Travma anılarının işlenme biçimi nedeniyle, travma mağdurlarının travma anılarını istemsiz olarak hatırlamaları yaygın bir durumdur. Bunlar genellikle ‘şimdiki zamanda oluyor’ niteliğinde yaşanır ve son derece üzücü olabilir. Ehlers & Clark (2000), travmatik olayla zamansal olarak ilişkilendirilen uyaranların, travma anısının istemsiz olarak hatırlanması için tetikleyici görevi görebileceğini ve zamanla bu tetikleyicilerin travmayla yakından ilişkili belirli uyaranlardan daha geniş uyaran kategorilerine genelleşebileceğini (uyaran genellemesi) varsaymıştır. Bu genelleme, sıkıntı duygularını tetikleyebilecek daha geniş bir uyaran yelpazesiyle sonuçlanır ve travma mağdurlarının giderek daha geniş bir durum yelpazesinden kaçınmak için harekete geçmesine neden olabilir. Uyaran ayrımcılığı bu zorluk için etkili bir tedavidir. Danışanlar, o zaman (travma sırasındaki tehlike) ile şimdi (şimdiki zamanda güvenlik) arasındaki farklılıklara bilinçli olarak katılmaya yönlendirilir.
Değerlendirmeler
Henüz değerlendirme yapılmadı.