Oyun odasının kapısı kapandığında, teorik bilginin bazen uygulama pratiklerinin karmaşıklığı içinde sessizleştiği o anları hepimiz yaşıyoruz. Çocuk Merkezli Oyun Terapisi’nin (CCPT) derin kabullenişinden BDT’nin yapılandırılmış doğasına kadar pek çok ekolü zihnimizde taşırken, seansın akışında bazen bir “tıkanma” hissetmek ya da çocuğun iç dünyasındaki metaforları somutlaştırmakta güçlük çekmek son derece insani bir durumdur. Özellikle ailelere sürecin klinik ilerleyişini açıklarken ihtiyaç duyduğumuz o somut veri setini oluşturmak, terapistin omuzlarındaki en büyük yüklerden biridir.
Bu set, rastgele seçilmiş etkinliklerden değil, Landreth’in (2002) prensiplerinden Adlerian güç temalarına, Jungian sembolizminden Öyküsel Terapi’nin dışsallaştırma tekniklerine kadar uzanan devasa bir klinik sentezden oluşur. İlk seanstaki “Oda Haritası” ile güvenli bağın inşasından başlayarak, son seanstaki “Veda Bavulu” ve “Kahramanlık Sertifikası” ile süreci bir büyüme ritüeline dönüştürür.
Değerlendirmeler
Henüz değerlendirme yapılmadı.